Stało się. Anthropic wprowadził limity użycia w płatnych planach Claude, nawet dla swojego topowego modelu Opus. Jeśli w połowie ważnego zadania zobaczyliście komunikat o „osiągnięciu limitu”, to znak, że darmowa impreza AI dobiega końca.

Zamiast się irytować, potraktujmy to jako sygnał. Czas przestać używać AI jak magicznej zabawki, a zacząć jak profesjonalnego narzędzia, którego zasoby są ograniczone i cenne.

Kluczem jest zrozumienie różnicy między modelami:

• Opus (Architekt): Najlepszy, najdroższy i… najbardziej limitowany. Myśl o nim jak o doświadczonym senior deweloperze. Jego czas jest cenny.
• Sonnet (Wykonawca): Bardzo dobry, tańszy i z o wiele większym limitem. To Twój solidny mid-level deweloper, gotowy do wykonania konkretnych zadań.

A teraz najważniejsze: jak z nimi pracować, by wycisnąć maksimum?

Nowa strategia pracy: Architekt (Opus) planuje, Wykonawca (Sonnet) koduje.

To proste i genialne. Zamiast marnować cenne „strzały” w Opusie na pisanie całego kodu, użyj go do tego, w czym jest najlepszy – do myślenia na wysokim poziomie.

Krok 1: Użyj Opusa, by stworzył plan (jedno zapytanie). Potraktuj go jak architekta oprogramowania. Daj mu jedno, dobrze przemyślane zadanie, by stworzył szczegółowy plan działania.

Przykład promptu dla Opusa: "Jesteś senior tech leadem. Stwórz szczegółowy, krokowy plan implementacji nowej funkcji logowania w aplikacji React z użyciem TypeScript. Uwzględnij: strukturę komponentów (np. LoginForm, Input), zarządzanie stanem za pomocą Zustand, walidację formularza z React Hook Form oraz asynchroniczną obsługę zapytania do API. Podziel plan na numerowane, konkretne zadania do wykonania."

Wynikiem będzie perfekcyjna „rozpiska” zadań. I zużyłeś na to tylko jedno cenne zapytanie do Opusa.

Krok 2: Użyj Sonnet, by wykonał plan (wiele zapytań). Teraz zaczyna się praca właściwa. Bierzesz plan od Opusa i wrzucasz go Sonnetowi, krok po kroku. Masz tu duży limit, więc możesz pracować swobodnie.

Przykład promptu dla Sonnet: "Na podstawie kroku 1 z planu, napisz kod dla komponentu LoginForm.tsx, używając biblioteki styled-components."

Następnie: "OK, teraz na podstawie kroku 2, dodaj logikę zarządzania stanem z Zustand do tego komponentu."

I tak dalej, aż wykonasz cały plan.

Dlaczego to działa?

1. Maksymalizujesz jakość: Najtrudniejszą, koncepcyjną pracę (architekturę) wykonuje najlepszy model.
2. Oszczędzasz limity: Brudną, powtarzalną robotę (pisanie kodu według wytycznych) delegujesz do modelu z większym limitem.
3. Pracujesz wydajniej: Zamiast chaotycznie zadawać pytania, masz jasną strukturę i porządek w projekcie.

Przestajemy być tylko „użytkownikami” AI. Stajemy się menedżerami, którzy przydzielają zadania odpowiednim modelom w zależności od ich siły i… kosztu.